قلم سیاه

young-writer — Sun, 17 Aug 2008 19:10:18 GMT

به نام خدا

مامان بزرگ توي تابوتش كه با پارچه ارغواني پوشيده شده و با هشت پيچ مسي دو سر از واقعيت جدا شده بود،در آن لحظه آن قدر توي ابديت آغشته به فورمالين خود فرو رفته بود كه جاذبه شكوه و جلالش را درك نمي كرد.همه آن شكوه و جلالي كه توي مهتابي خانه،موقع بي خوابي هايش به دنبال گرمازدگي،پيش خود مجسم كرده بود در طول آن بيست و چهار ساعت خيره كننده،كه همه مظاهر زمانه ياد او را گرامي داشتند،تحقق پيدا كرده بود.حتي پاپ عالي مقام،كه مامان بزرگ توي هذيان هايش او را در خيال ديده بود كه درون كالسكه تابناكي برفرازباغ هاي واتيكان شناور است،با بادبزن برگ نخل چين دار بر گرما غلبه كرد و بزرگترين تشييع جنازه دنيا را با حضور مقام والاي خود افتخار بخشيد.

وقتي بزرگان شهر پس از بگو مگو به توافق رسيدند و تابوت روي دوش با نفوذ ترين آنها به خيابان رسيد،مردم كوچه و خيابان بي آنكه از هياهوي آزمندانه اي كه خانه را پر كرده بود بويي ببرند، از آن نمايش قدرت دچار تعجب شدند.كسي نه سايه گوش به زنگ لاشخورها را كه مشايعان را در طول خيابان هاي دم كرده ماكوندو تعقيب مي كردند ديد و نه به آشغالهاي متعفني كه بزرگان موقع عبور مي ريختند و مي رفتند توجه كرد.كسي نيز دقت نكرد كه همين كه جنازه از خانه بيرون رفت برادرزاده ها و خواهرزاده ها و نوه ها و نوكرها و آدم هاي تحت حمايت مامان بزرگ دروازه را بستند و براي تقسيم خانه درها را از جا در آوردند،ميخ هاي چوب را بيرون كشيدند و پي هاي خانه را كندند.تنها چيزي كه در ميان آن همه سر و صداي تشييع جنازه،به دنبال دو هفته دعا و ستايش و شعرخواني و پوشاندن آرامگاه با يك لايه ضخيم سرب،از چشم مردم دورنماند نفس رعدآسايي بود كه جمعيت از سر آسودگي سر داد.بعضي از حاضران آگاه پي بردند كه شاهد تولد دوران تازه اي هستند. در اين وقت پاپ عالي مقام كه ماموريتش در روي زمين تمام شده بود مي توانست،هم روحي و هم جسمي به بهشت صعود كند و رئيس جمهور مي توانست بنشيند و با آن قوه تميز صالحش به حكومت بپردازد و ملكه هاي همه چيزهايي كه بوده يا خواهد بود مي توانستند عروسي كنند وبه خوشبختي برسند وآبستن شوند و پسران زيادي به دنيا بياورند و مردم كوچه و خيابان مي توانستند توي قلمرو بي حد و مرز مامان بزرگ،هر جا عشق شان مي كشيد،چادرهاي شان را برپا كنند،چون تنها آدمي كه مي توانست با آن ها مخالفت كند و قدرت اين كار را داشت زير لايه ضخيم سرب شروع به پوسيدن كرده بود.ديگر تنها كاري كه مانده بود اين بود كه يك نفر چارپايه اي پشت به در خانه تكيه دهد و اين داستان، اين درس و سرمشق نسل هاي آينده، را تعريف كند تا ديگر هيچ آدم ناباوري توي دنيا نماند كه داستان مامان بزرگ را نشنيده باشد؛ زيرا فردا، روز چهارشنبه،رفتگرها مي آيند و زباله هاي باقي مانده ازتشييع جنازه را جارو مي كنند،براي هميشه و همه وقت.

قسمت پایانی داستان کوتاه تشییع جنازه مامان بزرگ

از

"گابریل گارسیا مارکز"

young-writer — Sun, 17 Aug 2008 19:03:18 GMT

به نام خدا

كاميابي تنها در اين است كه،

بتواني زندگي را به شيوه خود سپري كني.

"كريستوفر مورلي"

young-writer — Sat, 07 Jun 2008 04:40:18 GMT

مبارزه هر قدر صعب،

صعود را ادامه بده،

شاید؛

قله تنها در یک قدمی تو باشد.

"دیانا وست لیک"

گابریل گارسیا مارکز

young-writer — Tue, 20 May 2008 19:21:18 GMT

گابریل گارسیا مارکز از سرزمین خشن کلمبیا بر خاسته است .تولد او با اعتصاب مشهور کارگران کشتزارهای موز همراه بود.

young-writer — Thu, 20 Mar 2008 22:22:18 GMT

طلوع بهاری دیگر،تولدی نو،لذت بردن از بودن در دامان طبیعت،نزدیک شدن به اتمام یک دهه و یک قرن،مشاهده دوباره طلوع و غروب خورشیداز دیدگان زمینیان که با تولد هر بهار به مرگ و خاک سرد گور نزدیک می شوند.مشاهده چهره تازه طبیعت که با رویش گل گیاه ،نوازش ابر وبادهای بهاری،لقاح گیاهان نورسته،هوای ملایم ودل پذیر،سالی دیگر را با 365 روز هدیه به زمینیان عرضه می کند.مشاهده چرخش دوباره زمین به دور خورشید که معصومیت از دست رفته اش را به سبب گناهان زمینیان هر سال به امید پاداش چرخش به دور این گوی طلایی باز جویی می کند را به همه مسلمانان عزیز کشور محبوبم ایران تبریک و تهنیت می گویم.

young-writer — Thu, 06 Mar 2008 22:15:18 GMT

به نام خدا

یک مشت پر عقاب سریالی که در این اواخر ببیننده ها را به پای تلویزیون می کشد.اوایل با تبلیغ آن در تلویزیون گمان می کردم که یک سریال با داستان و تفکر وبینش جدید است،وعجولانه در انتظار پخش آن از تلویزیون بودم.می پنداشتم همانند سریال قوی و جذاب ساعت شنی می توانم ساعتی از شبانه روز مشغول تماشای سریالی باشم که دست اندر کاران آن زحمت خود را برای ارائه و ساخت آن سریال کرده اند.اما با پیگیری سریال یک مشت پر عقاب به اشتباهات افکار خود پی بردم.البته این نکته از قلم نیفتد که این سریال در مقایسه با سریالهای دیگر تلویزیون که با موضوع یکسانی گره خورده و یادآور دوران رژیم شاهنشاهی و قبل از انقلاب می باشد از کیفیت بالاتری برخوردار می باشد.اما به هر حال مانند اکثر سریالهای ایرانی از نظر بافت و ساختار ضعیف است.و به احتمال قوی سکانس آخر این سریال هم از این قضیه مستثنی نیست.

young-writer — Mon, 03 Mar 2008 20:24:18 GMT

به نام خدا

این زندگی از آن توست!

برای امری که قصد انجامش را کرده ای...

بپاخیز!

وباشایستگی آن را به انجام رسان ،

برای آنکه عاشق آنچه می خواهی باشی ،

بپاخیز!وعاشق صمیمی باش ،

برای آنکه در جنگل گام برداری ،

و ذره ای از طبیعت با شی ،

بپاخیز!بپاخیز ،

تا مهار زندگی ات را در دست گیری ،

هیچکس دیگر را یارای آن نیست که این ،

مهم را برای تو به انجام برساند

بپاخیز!

تا زندگی ات را شادمانه بسازی.

"سوزان پولیس شوتز"

young-writer — Thu, 17 Jan 2008 22:18:18 GMT

راستی آیا

کودکان کربلا ، تکلیفشان تنها

دائما تکرار مشقِ آب! آب!

مشق بابا آب بود؟

"زنده یاد قیصر امین پور"

young-writer — Thu, 17 Jan 2008 21:43:02 GMT

درون تو تنها گذر گاهی است که می تواند یاری رسان باشد.

با سفر به درون می توانی به هستی چنگ بزنی ،

در آن لحظه،با همه چیزاحساس یگانگی ژرفی می کنی،

و دیگر تنها نیستی، غیر تو کسی نیست.

این تنها تو هستی که در همه سو بسط یافته ای و در همه چیز تجلی کرده ای ،

این تویی که در درخت شکوفا شده ای ،این تویی که در ابرهای نقره ای می خرامی ،

در دریای بیکران قطره ای و در رود جاری.

این تویی در جانوران و این تویی در انسانها.

شری راجنیش

young-writer — Tue, 15 Jan 2008 21:27:15 GMT

روباه

صبحگاه که خورشید طلوع می کرد،روباهی از لانه اش بیرون آمد،به سایه اش نگریست و با تعجب گفت:"امروز شتری را خواهم خورد!"سپس به راهش ادامه داد وتا ظهر به دنبال شتر گشت.اما ظهر بار دیگر،به سایه اش نگریست و گفت: "آری یک موش برایم کافی است!

جبران خلیل جبران